Petra, de Nabatese stad van vermoedelijk 2200 jaar oud is niet enkel een verlaten ruïnestad, maar vooral de stille getuige van een rijk verleden. Het is een indrukwekkende spookstad die zich over verschillende hectaren uitstrekt, niet alleen in de vallei, maar doorheen een netwerk van canyons en zijvalleien. Paden leiden er in de vier windrichtingen naar oude woonwijken en trapgangen, altaren en heilige grafkamers.

De bekende met elegante façades uitgehakte grafkamers doorrimpelen de kleurrijke rotswanden. Waar de muren blootstonden aan regen en wind kleurde de tijd er tinten chocoladebruin en bordeauxrood. In de uitgegraven delen zien we rood, geel, roze en wit, fel als de rimpeling van natte zijde. De meest accurate omschrijving van de rozerode stad komt van Georgio, de Italiaanse kok van een 19de eeuws ontdekkingreiziger. "De steen is het best te vergelijken met: chocolade, ham, kerriepoeder en zalm".



Petra was eens een bruisende handelsstad, met bewoners die een uitgesproken fascinatie voor de dood hadden. Vele grafkamers zijn niet alleen graven maar ook tempels bezaaid mysterieuze overblijfselen.
De piramidale vormen uit Egypte en de Assyrische trapversieringen wijzen op uiteenlopende invloeden. In de stad waart de mysterieuze Arabische sfeer die men heden nog ontdekt in Jemen. De omgeving doet bekend aan door de robuuste aanwezigheid van de Grieks-Romeinse cultuur.

De Roze Rots weigert zich in wetenschappelijke theorieën te laten begrijpen: onverklaarbaar hoe een nomadisch volk zulk een grootse stad kon bouwen. Ook op religieus vlak is zij een parel van tegenstrijdigheden.

Bij het avondlicht kan men zich niet ontdoen van het gevoel dat mensen hier niet op hun plaats zijn. Dit is een Godenhuis. Alle Goden werden hier aanbeden: Uza en Allaat die vandaag nog hun macht bewezen door Salman Rushdie ter dood te laten veroordelen, waren hier thuis als liefdesgezellen van de Nabatheïsche oppergod. Mozes begroef hier zijn broer Aaron en stichtte daarmee onwetend een bedevaartsplaats met een nog levendige mysterieuze soefi-rite.

Petra is het kind van de woestijn. Men kan Petra niet begrijpen zonder de droogte en extreme omstandigheden te voelen waaruit ze geboren is. De bouwers waren woestijnnomaden, wie een beetje inzicht wil krijgen in haar betekenis kan de stad niet los zien van haar omgeving.